I Congreso Nacional de Innovación Local

A Axencia Galega de Innovación solicitou unha imaxe que sorprenda, que se distinga dun evento institucional convencional e que perdure como identidade xeral dos plans locais de I+D+i.

A proposta que se presenta responde a eses tres requisitos cunha soa idea: unha cinta.

A innovación local non ten un único escenario. Ocorre en cada concello e en cada ámbito, e o seu valor está no que se conecta: o que unha vila aprende e outra aproveita, o que une as persoas, o territorio e as institucións.

A cinta é a imaxe desa conexión. Representa tres cousas:

1. As fronteiras do territorio. Unha cinta que se dobra marca límites (os dos concellos, os das comarcas, os de Galicia) sen chegar a cortar.
2. A unión dos ámbitos. Recolle nun mesmo trazo os cinco ámbitos nos que se dá a innovación local e deixa ver como se cruzan.
3. O movemento. Unha cinta avanza, volve e cambia de rumbo: é a imaxe dun territorio que se pon en marcha.

Fisicamente, é unha cinta de papel, sempre da mesma anchura, que se dobra sobre si mesma. Sobre ela compóñese o nome do congreso.

O nome do congreso escríbese en Xunta Sans Mono, a versión monoespaciada da tipografía corporativa da Xunta de Galicia. A elección responde a dúas razóns:

1. Pertenza. A imaxe fala coa mesma voz que a institución que a convoca. O congreso ten carácter propio, pero recoñécese á primeira como parte da Xunta.
2. Construción. Nunha tipografía monoespaciada todas as letras ocupan o mesmo ancho. Cada carácter é un módulo, e o texto convértese nunha retícula regular de columnas e filas.

Sobre esa retícula constrúese todo. As palabras colócanse en columnas e filas, e a cinta debúxase punto a punto, encaixada nelas. A anchura da cinta é a altura das maiúsculas, de maneira que letra e cinta encaixan sempre, calquera que sexa a composición.

A retícula é a regra común que fai que composicións moi distintas se lean como unha soa familia.

Cada un dos cinco ámbitos dos plans locais ten a súa cor, tomada do propio territorio:

A cinta percorre os cinco ámbitos dunha vez, sempre na mesma orde e con tramos case iguais, de maneira que ningún pesa máis ca outro. As cores fúndense unhas con outras sen pasar por grises.

O coñecemento, eixe transversal dos plans locais, non ten cor propia nin ocupa un lugar á parte: é a propia cinta. Atravesa todos os ámbitos e xúntaos. Por iso a cor non se asigna a unha parte da imaxe, senón que a percorre enteira.

A cinta non se concibe como un logotipo fixo, senón como un sistema.

Dun mesmo conxunto de elementos (a cinta, o seu pregue, as cinco cores e o texto do congreso) saen composicións distintas. Cada composición é diferente, pero todas pertencen á mesma familia e se recoñecen ao primeiro golpe de vista, porque obedecen á mesma lóxica.

Isto ten tres consecuencias prácticas:

• Perdurabilidade. O que permanece é o sistema, non unha imaxe concreta. A identidade pode renovarse en cada edición, en cada peza ou en cada sala sen perder a súa unidade.
• Flexibilidade. Unha mesma base serve para un fondo de escenario, un panel, unha sinalización ou unha diapositiva, adaptándose a cada formato.
• Coherencia. Ao ser un sistema, calquera peza nova queda integrada no conxunto.

Esta proposta establece a idea e o sistema de partida. As aplicacións concretas (escenografía, sinalización, plantilla de diapositivas e demais pezas do contrato) desenvolveranse arredor dela.

Por iso, o seguinte paso é recibir o feedback da Axencia sobre a idea: se a cinta, o seu significado e o seu carácter modular responden ao que a Axencia espera do congreso.